een dapper besluit....?

Inmiddels is er al weer bijna een week voorbij... Een week die ook werkelijk compleet aan me voorbij is gegaan.
Op een bespreking met iemand van mijn uitgeverij na heb ik ook vrij weinig zinvols betekend voor deze maatschappij.
Ok, de omzet van sigarethandelaren hier in de buurt is deze week misschien lichtelijk gestegen. Maar dat is dan ook alles.

Het lijkt net of ik al een week lang niet meer meedraai met de wereld....in elk geval draaien we in zeer onsynchronische rondjes om elkaar heen.
Ik ben er wel, maar toch ook weer niet.
Met m'n gedachten zit ik heel ergens anders...364 km. verder om precies te zijn.

Het gevoel dat ik nog iets af te maken heb is zo overheersend dat dat het enige is waar ik nog aan kan denken.
Maar wat dat dan precies is? Geen idee... maar ik weet wel dat als ik niet ga het ook nooit te weten zal komen.

Het is donderdag middag als ik vriendin N. opbel, "he, moet je horen....jij had toch weekend vanaf vandaag?"
N.; "ja ik heb weekend vanaf vandaag, plannen?"
"Wat dacht je van Duitsland?"
Even is het stil aan de andere kant van de lijn...
N.; "Ik wist het! Nou weetje, laten we dan maar gewoon gaan voordat je je weer bedenkt. Ben met een uurtje of twee bij je. Tot zo!"
Voordat ik de kans heb in verweer te gaan heeft ze al opgehangen....

Even vraag ik me af of het wel een slim besluit is, maar die gedachte duurt niet lang. Ik ga naar m'n mailbox en reply eindelijk een mailtje van vanochtend.. "Ik jou ook, zie je  snel! X"

 Hij moest eens weten hoe snel....

Monday, bloody monday

Het is maandagochtend, 10 uur...ik sta op na een halve nacht wakker te hebben gelegen. M'n hoofd doet zeer van al het denken en het slaapgebrek wat ik al 5 dagen flink heb opgebouwd zal vast en zeker ook z'n bijdrage leveren.
Ik steek een sigaret op en maak een kop cappuccino. Nog half slapend zet ik m'n pc aan en check m'n mailbox. één nieuw bericht... de knoop in m'n maag waar ik de gehele vorige dag mee rond heb gelopen is in een keer terug. M'n sigaret smaakt opeens onwijs ranzig en m'n hart klopt in m'n keel. Ik wist dat deze mail komen zou. Zondag was als een soort stilte voor de storm. Zo verdacht stil dat je weet dat er een storm op komst is.

Even twijfel ik of ik de mail nu wil lezen...maar ik ben te nieuwsgierig naar wat de persoon in kwestie te zeggen heeft.
Uiteindelijk open ik de mail...ik moet alles 3 x lezen om het te begrijpen. Niet dat het te moeilijk is...ik ben eerder heel erg verbaasd over de verwijten die ik naar m'n hoofd geslingerd krijg. Na het lezen van de mail ben ik gewoon alleen maar heel erg zwaar verontwaardigd.
Ik had alles verwacht....ik had ook alles verdient, maar dit sloeg echt even helemaal nergens op.
De hele dag blijf ik verontwaardigd, maar ik  ben ook gifitg. Het lijkt zelfs of ik giftiger word bij elke hijs van een sigaret die ik neem. Als ik 's avonds thuis kom en m'n mailbox open om een reply te verzenden die niets maar dan ook niets van 'm overlaat, zie ik dat ik weer een nieuw bericht heb van de persoon in kwestie.
Wat ik al dacht, excuses voor de botte mail van die ochtend....
Eigenlijk maakt het me alleen maar kwader en kwader, ik probeer een mail terug te sturen, maar er komt niets maar dan ook niets zinnigs uit.

Ik steek de ene na de andere sigaret op en hijs eraan alsof m'n leven er vanaf hangt...Drie uur lang staar ik naar het witte veld, ik tik af en toe een woord in maar delete ze weer even snel. Als ik dan maar m'n msn aanzet om ten einde raad een vriendin in te lichten en advies voor een mail vol excuses vragen, is het meteen raak. Onder in m'n beeldscherm begint een tab neurotisch blauw te knipperen en ik zie dat het ' de persoon in kwestie' is. Of ik de mails al gelezen had... Ja tuurlijk had ik die gelezen...  Het was me helemaal duidelijk... Ik had de rol van bitch het afgelopen weekend met veel overtuiging vervuld. Het enige wat ik erop te zeggen had was sorry.... Dat zei ik dus ook maar.

Maar eigenlijk, eigenlijk had ik er geen spijt van. Ik vond het geweldig en zou het zo weer doen. Niet dat ik me er niet lullig over voelde dat ik iemand best wel op z'n hart had getrapt, zeker niet....Maar dat gene waar ik me voor verontschuldigde, daar had ik absoluut geen seconde spijt van gehad. 
Maar goed, om nog iets te lijmen bood ik m'n verontschuldigingen aan en gaf braaf antwoord op alle vragen die er op me af werden gevuurd. Na twee uur was de lucht aardig geklaard... Tenminste, wat betreft deze kwestie dan. Er was nog meer dan genoeg over voor mij om heel hard, diep en lang over na te denken.